ΑμεΑ τε ανόητος ή Αμετανόητος;

ΑμεΑ τε ανόητον ή Αμετανόητον;*



ΑμεΑ τε Ανόητον

Μίλησες σκληρά όταν δεν έπρεπε.
Στη μάνα σου.
Βρέθηκες σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο.
Για τη ζωή σου.
Έδειξες τις αδυναμίες σου από την αρχή.
Στο σύντροφό σου.
Πρόδωσες τα πάθη σου ενώ σε έτρεφαν.
Για ψίχουλα.
Συμβούλεψες τα παιδιά σου να σ’ εγκαταλείψουν.
Και τα ‘χες ανάγκη.
Έσκαψες το λάκκο σου με βελόνα ραψίματος.
Έτσι για ένα πείσμα.
Διάβασες αγγελίες για μισθώματα αρχών.
Και δεν εξεπλάγης.
Έπλεξες εγκώμια, ανούσια, από άμβωνος ιερού.
Έτσι για να πληρώσεις τη μέρα σου.
Αναφώνησες «ανάξιος» στο κέντρο του ναού.
Στιγματίστηκες.
Τίμησες κόμητες και δράκουλες, ως την αφαίμαξη.
Παλουκώθηκες.
Κήρυξες τον πόλεμο στους καλύτερους φίλους σου.
Για ένα αστείο.
Έγραψες συνθήματα σκληρά στους τοίχους.
Για να πιστέψεις.
Πήγες ταξίδι μοναχικό στο μακρινό παρελθόν σου.
Δεν έφερες αναμνήσεις.
Άνοιξες πληγή στην πληγή σου, για να τρέξει το αίμα.
Δεν πόνεσες.
Μέτρησες, τους συγγενείς σου, του πρώτου βαθμού.
Πάγωσες.
Αφαιρετική διαδικασία σε κατέλαβε, ξαναμέτρησες.
Λύγισες.
Ένα κάθισμα, δυο τροχοί, παντρεμένα με χάρη, το αυτονόητο αύριο.
Χάρηκες.
Μια βότκα-σόδα σου ανοίγει το δρόμο.
Στο πουθενά.
Κοίτα με. Είμαι ένας άλλος, ο ίδιος που αγάπησες, ο ίδιος που εκτίμησες, ο ίδιος που καμάρωσες, ο ίδιος που ίσως πόθησες, ο ίδιος που ονειρεύτηκες…και στα χάλασα. Όλα. Τρέμω. Τα όνειρά σου, τη ζωή σου, ίσως εγώ να τα έκανα άνω – κάτω. Μάγεψέ με, εσύ που αγαπάς τη ζωή και κάνε με να πιστέψω πως με συγχωρείς. Για χάρη σου, για χάρη μου, για χάρη μας, ας μοιάζουν κι ας είναι όλα υπέροχα.
Και είναι…

* το ουδέτερον της εκφράσεως τίθεται καθότι ο υποφαινόμενος θεωρεί εαυτόν ουχί «αντικείμενον» αλλά «πλάσμα» μη τιθεμένης αμφιβολίας εν τούτοις περί του φύλου, (εξ άλλου, η διερχόμενη ηλικία κρίνεται ως φυλο-ροούσα οπότε ας μην σκαλίζουμε πληγές που παραμένουν ανοικτές), παρά ως αποδοχή ισοτιμίας των φύλων και μόνον…

28,29,31-08-2005