Δε μπορώ…

Δυο σταγόνες στο τζάμι, στο θολό το ποτάμι,
η ψυχή μου μουλιάζει κι ο απέναντι τοίχος την καρδιά μου διαβάζει.
Δε μπορώ,
Τη ζωή μου να κτίσω, δίχως όρκους ν’ αφήσω, πούνε χρόνια δοσμένοι κι από χέρι καμένοι.
Δε μπορώ,
Να σ’ αφήσω μονάχη, στη δική μας τη μάχη, μια θυσία δε φτάνει ένα θαύμα να κάνει.
Δε μπορώ,
Να πληγώσω μια φύση, που εσύ έχεις κτίσει, με τις φλέβες στεγνές να με πας όπου θες.
Δε μπορώ,
Να ξεχάσω τα λάθη, τη ροπή μου στα πάθη, τη ματιά σου να καίει, τις αλήθειες σαν λέει.
Δε μπορώ,
Σε λιμάνι ν’ αράξω, τα νερά θα ταράξω, μια αχτίδα δε φτάνει τη ψυχή να θερμάνει.
Κι αν μπορώ,
Ν’ αγαπήσω ακόμα, η καρδιά μου σε κώμα, ένα σώμα στο χώμα και το πνεύμα στο στόμα.
Δε μπορώ,
Δυο σταγόνες στο τζάμι, το παράπονο κάνει, στη ματιά μου να μοιάζει, πως ο κόσμος αλλάζει.
Μα μπορώ,
Να ξοφλήσω τα χρέη, σε μια μάνα που κλαίει, σε ένα δύσκολο δρόμο, να βαδίσω με τρόμο.
Μα μπορώ,
Να κρατήσω στην άκρη, ένα γυάλινο δάκρυ, φορτωμένο ελπίδες και γλυκές καταιγίδες.
Μα μπορώ,
Τη στιγμή που θα σβήνω, και τον κόσμο θ’ αφήνω, μια φωτιά να σ’ ανάψω, στην πυρά να σε κάψω.
Δε μπορώ…

02-02-04