ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ

Σε θυμήθηκα σήμερα, λίγο πριν σε ποθήσω.
Με θυμήθηκες χτες, μόλις μ’ είχες ποθήσει.
Τα τραγούδια που σου ‘λεγα για να κάνουμε κέφι,
δε σου έκαναν αίσθηση, γιατί έπαιζε ντέφι.

Στεγνωμένα τα χείλη μου, το κορμί ιδρωμένο,
κάθε μέρα με σένα, ναι, Γολγοθά υπομένω.
Το φτωχό, το αβάσταχτο, το χαράκι του πόνου,
ριζωμένο κι απάτητο, στην κορφή άλλου κόσμου.

Με προστάζεις και σήμερα το πατώ δίχως άλλο,
είναι άλμα που σίγουρα, μια φορά θα το κάμω.
Μ’ αν δεν έχεις τη δύναμη, στην κορφή να με σπρώξεις,
μη ζητήσεις αγάπη μου, σαν σκυλί να με διώξεις.

Τα μεγάλα τα λάθη μου, δεν αντέχουν στην κρίση,
τα μικρά όμως σίγουρα, αντιδρούν σαν μια βρύση.
Που σε πρώτη ανάγνωση, το νερό της το δίνει,
μα αυτοί που το πίνουνε, έχουν μπει σε μια δίνη.

Σε μια δίνη ασύγχρονη, χωρίς βήμα κι ακτίνα,
στροβιλίζεσαι αδύναμος, να δαμάσεις το κύμα.
Κι όμως βγαίνεις αλώβητος, με ανάσα κομμένη,
το Θεό σου στα τάρταρα και τη μοίρα γραμμένη.

Είμαι βρύση αστέρευτη, για τη χάρη σου μόνο,
ευτυχώς δε σε γνώρισα, σε παλιότερο χρόνο.
Θα γινόταν η έρημος, μια κοιλάδα ζωής,
θα πενθούσε η μάνα σου, απουσία πνοής.

Μες το σήμερα πράττοντας, με τη σκέψη νηφάλια,
συνταγές που αντέχουνε και οξέα κι αλκάλια,
να φροντίσουμε όμορφα, να δεχτούμε την ήττα,
και να κάνουμε μοίρασμα, το σωστό σ’ όποια πίτα.

21-08-08