ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

Τι αλλάζει κι αν έγινα κοινωνός στη ψυχή σου,
τι και αν άδειασες πάνω μου, τις χοές του κορμιού σου.
Τι κι αν πίστεψες άδικα, της καρδιάς μου τη μέθη,
τι αλλάζει κι αν γεύτηκα, τους καρπούς που δεν πρέπει.

Δεν αλλάζει αναπάντεχα της ζωής μας η ρότα,
δεν αλλάζει το σήμερα και να γίνει όπως πρώτα.
Θα δακρύσουν τα μάτια σου, θα σφιχτούνε τα χείλη,
θα μου στρέψεις τα νώτα σου, θα κουνήσω μαντήλι.

Κι αν γυμνός σου προσφέρθηκα με το άδειο κορμί μου,
δε μπορώ να σε γεύομαι με τη μαύρη ψυχή μου.
Κι αν εσύ με σαγήνεψες, με την τόση σου δίψα,
δε μπορείς να μαραίνεσαι καταπίνοντας πίκρα.

Μην πιστέψεις στα όνειρα, μην πνιγείς στη ελπίδα,
μη μ’ αφήσεις να σκέφτομαι, μια καρδιά που δεν είδα.
Δως μου λίγο το χέρι σου, να πιαστώ ν’ ανασάνω,
πάρε λίγο απ’ το δάκρυ μου, θα κυλά σαν σε χάνω.

Απουσίες δεν τρόμαξαν και τους δυο στη ζωή μας,
θα οπλίσω με δύναμη και φωτιά τη ψυχή μας.
Παρουσίες μας πλήγωσαν, που κι ακόμα πληγώνουν,
μα οι άπιαστοι ορίζοντες, δες! Ποτέ δεν τελειώνουν.

Μη σκεφτείς πως σ’ αδίκησα με την τόση μου αγάπη,
πάντα χάντρα σου κρέμαγα, μη σε πιάνει το μάτι.
Μη θυμώσεις που δείλιασα σε στιγμές που με καίνε,
η καρδιά και τα μάτια μου, με παράπονο κλαίνε.

Κι όταν έρχομαι σήμερα, με σπουδή και με ζήλο,
να μετρήσω τα λάθη μου, μου θυμίζεις τον ήλο.
Που καρφώθηκε άδικα, στου Χριστού την παλάμη,
μα που νίκησε δίκαια και εκείνο τον Άδη.

Δεν ζητώ τη συγχώρεση, δεν ζητώ αμνηστία,
τα πραγμένα του σήμερα, θα ναι αύριο αστεία.
Ίσως ένα μονάκριβο, σου ζητώ να μου δώσεις,
πριν να κλείσω τα μάτια μου, να μη με πληγώσεις.

21-05-2001